บทที่ 1401

เสียงพูดคุยที่เดิมทีครึกครื้นค่อยๆ เบาลงจนหายไป

ในโถงหน้ามีบรรยากาศกระอักกระอ่วนอย่างบอกไม่ถูก

มู่จื่อเยียนยกมุมปากขึ้นอย่างเยาะหยัน

“ฉินอวี้เหยา เจ้ายิ้มอะไร” เซี่ยอวี้รุ่ยเผลอเหลือบไปเห็นเข้าพอดี พลันทั้งอับอายทั้งโกรธ “มาถึงโถงหน้าแล้ว ต่อหน้ามามาจากในวัง ใครอนุญาตให้เจ้านั่ง ยังไม่รีบลุกขึ้นค...